the decision

once and for all, id like to squeal my parent's plan for us: to migrate in the US for good.

alam ko na un, dati pa. pilit ko lang inaalis sa utak ko...

1999, dad petitioned me, kuya, and my mom. 2 yrs later, we're set for an interview-and-all-that-visa-processes. ayoko. 3rd yr highschool ako nun, and im in the "best days" of my life then. siguro dahil na rin na lihim na pagkontra ko, nagkaproblema ung papers ko, nadamay pa ung kay kuya, si mommy lang tuloy ung natuloy sa pag-migrate nun.

fast forward. pumasok ako ng uplb, masaya, mas masaya. nawala na nga sa isip ko ung plano nila. tapos.. un! october 2004, i was set for an interview at the US embassy. this time ok na ang lahat. december 2004, they granted my visa... at kailangan kong i-alis un in six months.

makulit ako nun. ayokong pumayag sa plano nila. nakikita nga nila model at nica kung pano ako makipag-usap/makipag-away sa mommy ko sa phone nun.. pinagpipilitan ko na aalis ako ng april 9 at babalik din agad ng may 31..

pero ang totoo.. alam ko naman na hindi posible un. posible kaso mate-terminate ung visa ko. at dito na pumasok ang gumulo sa isip ko ng sobra-sobra...

matibay ang immigration laws. at dapat sumunod talaga sa kanila. ayoko din naman na pag-dating ng panahon eh ako ang maiwan sa pinas. sabi nga nila, ang dami dami, sobrang dami, ang gustong makarating dito.. at ung iba sobrang naghihintay ma-approved lang ang petition... i know how fortunate i am.. but unfortunately, iba ung mga gusto kong mangyari...

gusto kong umuwi ng pinas sa may 31 kasi ayokong ma-delay sa studies. gusto kong mag-graduate on time at sobrang napaka-seasonal ng mga subjects, isang bagsak mo lang o hindi mo makuha si subject a, delayed ka na! bukod pa dun, ung 25th anniversary ng uplb stats ang inaalala ko ng sobra sobra.. silver anniv to ng stats at hindi sa pagyayabang, malaki ang maitutulong ko para sa ikagaganda ng event. ikinasal ko na ang sarili ko sa org na to. lahat ginagawa ko at masaya ako kasi nakikita ko at nakikita nila at ng buong sangka-elbihan ang improvements ng uplb statistical society. planado na ang lahat bago ako umalis. ako dapat ang mamamahala ng paggawa ng playbill, anniversary poster, tutulong sa paggawa ng exhibit, gagawa ng flash presentation para sa exhibit at sa alumni homecoming, at bukod pa dun, mahalaga din ang papel na maiiwan ko kung aalis ako - P.R.O. ..mahal na mahal ko ang stats, halos d2 na umiikot ang buong college life ko.

mukhang tama pero... may mali diba?

habang papalapit ang april 9, 2004, lalong gumugulo ang isip ko. pag dating ko dito sa las vegas, lahat ng tao wala ng ibang sinabi kundi: "ano? balik babalik ka pa sa pinas?" kapag sinasabi kong tatapusin ko po muna ung college ko, wala naman silang ibang sinasagot kundi: "mas maganda kung dito ka magtatapos!" hayyy.. gusto ko sanang sabihin na nasa pilipinas po ang buhay ko, pero hindi ko din naman kasi maitatanggi na mas maganda ang mga opportunities na nandito...

hinahayaan lang ako ng parents ko na mag-decide, pero ang totoo nakikita ko na gustong-gusto nila na sila ang masunod.

lumipas ang mga araw.. at lingggo.. (naks parang sumusulat ako kay ate charo ahh.. hehe! :p) ..magulo pa rin ang isip ko, at bumibigat din ang pakiramdam ko.. hindi ko maiisip kung bakit. at ayoko na sanang mag-isip. ang sakit sakit sa utak.

hindi nga pala kami mayaman. nakaka-inis ung misconceptions ng mga tao na kapag nasa states ang mga magulang mo ehh mayaman kayo. hindi lang nila alam.. at hindi ko rin pala lubusang naiintindihan... kung gaano kahirap ang buhay dito.. (shocks.. naiiyak na ko..) sobrang nakaka-miss, kung pwede lang tumawag bawat oras gagawin namin. pinipigil ko lang.. pero naiiyak na ko kapag naririnig ko sa daddy ko ang mga salitang "sana nandito sina marion at john-john (mga bata kong kapatid), maglalaro lang ung mga yan jan..", at nakikita rin ng dalawang mata ko kung gaano ang pagod ng mga magulang ko sa pagta-trabaho dito... bukod pa dun, mas naintindihan ko na ung mga problema namin.. kung bakit minsan kulang ung padala nila sa pinas. kung bakit kailangan mangutang.. eeehh.. di ko na dapat siguro sabihin ung mga problema.. basta it has something to do with money..

lalo tuloy akong nakonsyensiya... round trip ticket na kasi ung pinagpilitang kong bilhin nila sakin.. eh kulang na nga kami sa budget..

tapos naiisip ko.. kung aalis ako ng may 31, anong mangyayari? kailangang kong magpabalik-balik sa states every six months..

ang sama ko pala. mas inuuna ko pa yung ibang tao, ung org ko particularly, kesa sa pamilya ko..

parang puputok na talaga ung utak ko, halos gabi-gabi na kong hindi makatulog sa kaiisip kung tama bang umuwi ako ng may 31... nagpapayo naman ung mga kaibigan ko pero ako pa rin ung masusunod..

and then one day, mag-isa lang ako sa bahay, i saw a prayer booklet, "novena to the holy spirit" a nine-day novena. naiisip ko, nagdadasal naman ako, pero hindi ko ata pinakikinggan ung sagot Niya. kaya inumpisahan ko un agad nung nakita ko.. and after 9 days.. i began to "understand, receive knowledge, accept counseling, grow in wisdom with the help of fortitude, piety, and fear of the Lord" yes! the seven gifts of the Holy Spirit if we but listen.

gumaan na ung pakiramdam ko mula nun. ang naiisip ko na rin ang tamang desisyon.

october 11, 2005 na ko uuwi... hindi na ko makakapag-violate ng immigration laws, may green card pa ko.. by that time maa-approve na rin ung Re-entry permit (allows an immigrant to stay outside the US for 1-2 years) ko para pag-uwi ko ng pinas, hindi ko na kailangan bumalik-balik dito after 6 months, di sayang sa pamasahe. Bukod pa dun, makakatulong pa ko sa pamilya ko kasi magta-trabaho muna ko for the meantime, tapos bibigay ko sa kanila ung salary ko.. after all these years na ibang tao yung mga tinutulungan ko bakit hindi ung pamilya ko naman diba?

and for that.. i feel so proud of myself.. i think i made the right decision.. did i? ..whew! that was the hardest decision making i ever had in my life (as of now..)

on the other hand, i feel sad dahil hindi ako magiging parte ng 25th anniv ng stats, pero tutulong pa rin ako kung ano mang maitutulong kahit nandito ko.. kayang kayang nila yung pagandahin kahit wala ako! share ko na lang ung mga ideas ko sa e-mail.. hehe! :p

ayun! ngayon.. wala ng gumugulo sa isip ko.. sa monday, may 23, mag-start na ung work ko.

ung plans ko: tapusin ung bs stat sa uplb, kahit ma-delay ok lang un! hindi naman dahil bumagsak ako eh.. after graduation balik ako d2.. ang mahal kasi ng college dito.. tapos baka hindi pa ma-credit yung mga pinaghirapan ko sa yufielbi!!! hindi rin ako pede mag-avail ng scholarship kasi dapat dito graduate ng highschool.. ang pwede lang, sa masterals degree.. kaya un, kung makakapasa ko tulad nung iba kong orgmates na nandito.. eh di mas ok.. mejo confident din naman ako na may magiging work ako dito pag balik ko d2 kasi nag search na ko ng mga jobs d2.. pede ko mag-start as SAS programmer and analyst tapos junior statistician.. hehehe!! sobrang planado ba..? hindi naman.. mejo lang..

kung ano mang meron sakin at stake in the future.. i dont know yet.. pwede pa namang magbago yung mga plano ko.. hehe! :p

AT! kung akala nyo sobrang good boy na ko.. hindi no! hindi lang talaga ko maka-gimik ng husto dito kasi 21 ang legal age.. kaya babalik ako sa october 11 sa pinas, tuloy sa pag e-enjoy ng buhay.. sakto, pag balik ko d2 21 na ko.. wahahaha!!

las vegas humanda ka sakin pag balik ko!!! mwehehehe!!! :))